Alpler, çikolata ve bankalar denince akla gelen İsviçre, aslında küresel ekonomideki asıl etkisini bir metal, yani altın ile elde ediyor. İnanması zor olsa da, dünya genelinde üretilen altının %70’i bu ülkede işleniyor.
Tarih profesörü Tobias Straumann, bu durumu açıklarken basit bir formül sunuyor: "Savaş dönemlerinde herkes parasını güvenli bir yere taşır."
Dünya savaşları sırasında Avrupa’nın yanmasıyla birlikte, tarafsız konumda olan İsviçre en güvenli liman haline geldi. Mülteciler, altınlarını paltolarının astarlarında getirirken, devletler de rezervlerini buraya yığdı.
İsviçre Merkez Bankası'nın (SNB), İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'ndan çalıntı altınlar satın aldığı gerçeği yıllar sonra gün yüzüne çıktı. Bu altınların bir kısmı, ne yazık ki Holokost kurbanlarına aitti.
Savaş sona erdiğinde, İsviçre’nin elinde hem güçlü bir sermaye hem de sağlam bir altyapı bulunuyordu. Asıl sıçrama ise İtalyanca konuşulan Ticino bölgesindeki "saflık devrimi" ile gerçekleşti.
İsviçreli kimyagerler, kirli altınları asitte çözerek %99,99 saflığa ulaştıran teknikleri geliştirerek mükemmelleştirdi. İtalyan mücevher devleri, kendi ülkelerindeki bürokrasi ile uğraşmak yerine altınlarını hemen sınırın ötesindeki İsviçre'de işlemeye başladı.
Ülkenin bir diğer avantajı ise küresel piyasalardaki uyumsuzluktu. Londra ve New York borsalarının farklı külçe standartları kullanması nedeniyle, altınların sürekli eritilip yeniden dökülmesi gerekiyordu. Bu işlemi dünyada en iyi ve en hızlı gerçekleştiren yer yine İsviçre oldu.
2014 yılında, İsviçre'nin hiç madeni olmayan Togo'dan tonlarca altın aldığı ortaya çıktı. İzler takip edildiğinde, bu altınların aslında Burkina Faso'da çocuk işçilerin hayatı pahasına çıkardığı kaçak altınlar olduğu anlaşıldı.