Türkiye ekonomisi 2026’nın ortasında yüksek faiz, inatçı enflasyon ve kırılgan kur dengesi arasında sıkışmış bir görünüm sergiliyor. Ekonomi yönetimi, fiyat istikrarını sağlamak için sıkı para politikasını sürdürürken, bu durum büyüme ve yatırım kanallarında belirgin bir yavaşlamaya yol açıyor.
Politika faizinin yüksek seviyelerde tutulması, iç talebi kontrol altına almayı hedeflese de kredi maliyetlerini artırarak özellikle KOBİ’lerin finansmana erişimini zorlaştırıyor. Bu durum, üretim ve istihdam üzerinde baskı oluştururken ekonomik büyümenin hızını da aşağı çekiyor.
Enflasyon tarafında ise düşüş eğilimi görülse de fiyat katılığı devam ediyor. Gıda, kira, enerji ve hizmet kalemlerindeki yüksek fiyat artışları, hane halkının enflasyondaki gerilemeyi hissetmesini zorlaştırıyor. Kur geçişkenliği ve ithalata bağımlı üretim yapısı da fiyat istikrarını zorlaştıran temel unsurlar arasında yer alıyor.
Döviz kuru ise kontrollü bir şekilde yönetilse de kırılgan yapısını koruyor. Kurun dengede tutulması kısa vadede enflasyonu sınırlasa da dış ticaret ve cari açık üzerinde yeni riskler oluşturabiliyor. Hızlı yükseliş ise enflasyon baskısını artırıyor.
Ekonomistler, Türkiye’nin bu üçlü baskıdan çıkışının yalnızca para politikasıyla değil; maliye, sanayi ve yapısal reformları kapsayan bütüncül bir ekonomi programıyla mümkün olabileceğini vurguluyor.